۳۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «ورزش» ثبت شده است

هشتم آذر 1376 مذگان

ترکیب یه اتحاد، یه هماهنگی، یه هدف مشترک، یه دعای دسته‌جمعی 70 میلیون بیننده و توپی که نهایتاً با چند پاس صحیح، رفت پیش پای «غزال تیز پای آسیا» که با قد 169 سانتی‌متری‌اش چنان گلی به دروازه دل یه ایران هدیه داد که هنوز خاطره‌اش بعد از 20 سال زنده است و هنوز گزارشگرش به یادش احساساتی می‌شه و اشک می‌ریزه و هنوز یه ملت، اون صحنه و این تاریخ رو یادشونه و هر سال گرامی می‌دارنش...

راستی بعد از 8 آذر 1376 ، دیگه بابت کدوم اتفاق همه ما، همه «ما»یی که الان 80 میلیون و اندی شدیم، دقیقاً همون جوری و به همون ابعاد و یک‌دل و یک‌صدا دعا کردیم و بعدش شاد شدیم؟ دوباره بابت کدوم اتفاق، همه‌مون فارغ از اختلافات و تفاوت‌ها، «جشن ملی» برگزار کردیم؟ از همه اینا گذشته، آخرین باری که اصولاً رنگ شادی عمیق و از ته دل رو دیدیم، کِی بود؟ یادمون هست؟ نه، نیست... چون نبوده تا بخواد یادمون هم بمونه.

(فردا ساعت 6 عصر با ادامه ماجراهای «شاه‌نامه» آپدیتم)

مترسک
چهارشنبه ۸ آذر ۱۳۹۶ ۱۸ نظر

خوشحالم که فوتبال‌گریزم!

دیگه به نظرم فقط خواجه حافظ شیرازی از فوتبال‌گریز بودن بنده بی‌اطلاعه، پس در همین راستا بدیهیه که طرفدار هیچ تیمی جز تیم ملی نباشم (که خب اون دیگه بحثش فراتر از یه بازی معمولیه) و دربی این هفته تهران هم سر سوزنی برام اهمیت نداره که کی می‌بره و کی می‌بازه (؟) و جالب‌ترین قسمتش هم این‌جاست که بین این جماعت فقط برانکو رو اون هم چون زمانی سرمربی تیم ملی بود می‌شناسم و حتی اگه بین بازیکنا و سایر اعضای کادر فنی هر دو تیم، اسمی به گوشم آشنا باشه باز هم به سبب بودنش در تیم ملیه که می‌شناسمش و بس؛

همه اینا رو گفتم که بگم از جمله دلایل بی‌علاقه بودنم نسبت به فوتبال، همین بی‌اخلاقی‌هاییه که روز نیست خبرش منتشر نشه؛ خداوکیلی این‌که طرفدارای یه تیمی، رفتن بلیتای اون یکی تیم رو هم خریدن تا استادیوم رو یک‌دست هم‌رنگ خودشون کنن، گزاره‌ای هستش که باهاش نه‌تنها می‌شه پناهندگی و حتی اقامت دائم کشورای اتحادیه اروپا و استرالیا و کانادا و آمریکا رو گرفت، بلکه حتی از تمامی کُراتِ همه کهکشان‌ها (فراتر از «راه شیری») هم برات دعوتنامه میاد و از اون بالاتر خودِ خدا هم در حالی که داره نوچ نوچ می‌کنه، میگه من آدم و حوا رو بابت یه سیب تبعید کردم به زمین اما نوادگانشون بعضی وقتا کارایی می‌کنن که لازمه چراغا رو خاموش کنم بگم هر کی دوست نداره ادامه بده، سوار قالیچه سلیمان(ع) بشه و با پرواز چارتر برگرده همین بالا ور دل خودم!

جسارتاً هوادارای تیم رقیب هم مغرور نشن چون هیچ وقت تاریخ فراموش نمی‌کنه که با مرحوم ناصر حجازی چه جوری تا کردن... در نهایت باید بگم جداً خوشحالم که فوتبالی نیستم و فوتبال حتی یک اپسیلون (اپسیلُن؟) از زندگی‌ام رو هم اشغال نکرده و در اشتباهات تیم یا طرفدارای تیم مورد علاقه‌ام، سهیم نمیشم.

(فردا ساعت ۶ عصر با قسمت دیگه‌ای از «شاه‌نامه» که مقدارکی هم خاصه، آپدیتم)

مترسک
چهارشنبه ۳ آبان ۱۳۹۶ ۱۸ نظر

هم‌چنان کیمیاگر

کیمیا علیزاده عادت کرده به کیمیاگری! اون سری که با برنزی هم‌ارزشِ طلا، اولین مدال المپیک تاریخ ورزش بانوان کشورمون رو دشت کرد، امروز هم که با مدال نقره‌اش، اولین بانوی مدال‌آورمون تو تاریخ مسابقات جهانی تکواندو شد؛ مدال نقره‌ای که قطعاً ارزشی برابر با طلا داره، دست مریزاد!

(حرف پارسالم رو دوباره تکرار می‌کنم: دمت گرم ماده شیر ایرانی، دمت گرم!)

مترسک
جمعه ۹ تیر ۱۳۹۶ ۲۱ نظر

کاش «تو» بهم می‌گفتی + تبریک

خیلی وقتا، ازم تعریف می‌کنن یا فلان خصوصیتم که به نظرشون خوب بوده رو به روم آوردن که البته خودم هم می‌دونم 50 درصد این حرفا تعارفه و 49 درصدش هم لطفه و فقط یک درصد واقعیه اما خب طبیعتاً مثل هر کسی که ازش تعریف می‌شه، منم خوشم میاد ولی... ولی گاهی با خودم فکر می‌کنم کاش می‌شد فقط یه بار، گوشم این حرفا رو با صدای «دخترک» می‌شنید... .

(ببخشید اگه بعضی پستام مثل همین، از زهر مار هم تلخ‌ترن)

(صعود بی‌دغدغه تیم ملی فوتبالمون به جام جهانی 2018 روسیه رو هم تبریک میگم)

مترسک
سه شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۶ ۴۳ نظر

برنزای خوش‌رنگ

دیگه تجربه چند بار باید ثابت کنه که هر جا پول درشتی در گردش نباشه، موفقیت هم همراهشه؟ المپیک و پارالمپیک امسال کم بود؟ این هم از اولین مدال تاریخ بیلیارد بانوان (برنز) که به همت اکرم محمدی امینی کسب شد و مقام سوم جام جهانی فوتسال که جداً بروبچه‌هامون گل کاشتن، چه گلی! هر چند باز تیتر یک همه نشریات و سایتای خبری عطسه کردن فلان بازیکن فوتبال و ناز کردن بهمان مربی برای بالا بردن رقم قراردادشه و این حجم موفقیت بقیه رشته‌های ورزشی زیر دست و پای این حواشیِ بی‌خودیِ فوتبال گم می‌شه ولی ما بی‌معرفت نیستیم و تمام قد به افتخار بانوی بیلیاردباز و [به قول جواد خیابانی:] شیربچه‌های فوتسالمون می‌ایستیم و تشویقشون می‌کنیم.

(بیننده کِیف می‌کنه این ورزشکارای دوست‌داشتنی و باغیرتمون رو می‌بینه، آفرین به همه‌شون، این دو تا برنز قطعاً بیش‌تر از طلا ارزش دارن)

مترسک
يكشنبه ۱۱ مهر ۱۳۹۵ ۱۶ نظر
مطالب اخیر