کلاً دو بار حین نوازندگی پیش اومده که احساساتی بشم؛ دفعه اول نزدیک به دو سال پیش بود که وسط کلاس موقع اجرای یه قطعه‌ای از باخ، جلوی استادم ناخودآگاه اشکی لغزید و افتاد روی گیتارم (علتش یه مسأله کاملاً غیرعاطفی بود ولی بدجوری تحت فشار روحی قرار گرفته بودم) ، دومیش هم همین امروز بود که داشتم قطعه «دریاچه نور» رو تمرین می‌کردم که نم‌نم بغض کردم و وقتی به آخرش رسیدم اشکم مثل سری قبلی سُر خورد مستقیم افتاد روی گیتارم.

(کِی قراره آدم بشم، خدا داند)