بعضیا هستن به قدری قشنگ صدام می‌کنن که یهو عاشق اسمم میشم! طوری تک‌تک حروف م ت ر س ک رو ادا می‌کنه که وقتی به شکل یه کلمه واحد «مترسک» درمیاد دلم می‌خواد اون لحظه رو فریز کنم و تا دنیا دنیاست سر همون ثانیه متوقف بشه و جلوتر نره؛ اگه بخوام راحت‌تر بگم دوست دارم «صدای» طرف رو بغل بگیرم و ببوسمش! واقعاً حیف حیف حیف که «صدا» جسم نداره وگرنه حتماً این کارو می‌کردم؛ افسوس...

(چرا این «بعضیا» این‌قد خوبن؟)

(الحاقیه: امروز عارفه جان هم در این مورد نوشت؛ دستش درد نکنه)