بعضیا هستن که نو نیستن، تازه نیستن، بلکه دست دومن؛ البته نه از اون مدل دست دوم‌ها که برای خرید و فروش وسایل لفظش رو میاریم، اینا از اون دسته‌هان که خودشون دوست دارن همیشه پایین باشن و پایین بمونن و البته بقیه رو هم در سطح خودشون پایین بیارن؛ اینا همونان که دائم دنبال یه مقصر می‌گردن برای خطاها و کمبودها و احیاناً مشکلات‌شون؛ همش معتقدن که اگه فلانی و بیساری نبودن و این کار و اون کار رو نکرده بودن الان این‌جا نبودن و یکی-دو-سه قدمی جلوتر بودن؛

اینا اگر فقیرن حتماً تقصیر اون ثروتمند دو تا خیابون اون طرف‌تره که فقط ساعت دستش از کل موجودی و هست و نیست ایشون گرون‌تره؛ اگه فلان بیماری رو دارن صددرصد زیر سر اونیه که سالمه و داره در کمال آرامش زندگی‌شو می‌کنه؛ کار پیدا نمی‌کنن؟ شک نداشته باشید که مقصر تمام و کمالش اون آشناشون توی شهرداریه که رییس شورای شهر، همسایه دیوار به دیوار خونه نوه عموی دخترخاله پسر ننه‌جون بیوک ایناست که برای این پارتی‌بازی نکرده چون خودش هم کاره‌ای نیست و زورکی استخدام شده؛ این‌که جای 8 ترم، 18 ترمه داره می‌خونه و هنوزم درسش تموم نشده در حالی که هم‌قطاراش علاوه بر پیدا کردن شغل، تشکیل خانواده هم دادن، یقین داشته باشید از صدقه‌سر اونیه که ترم اول بهش تقلب نرسونده و باعث شده 17 ترم درسش کش بیاد و کلی مثال رنگارنگ دیگه...

آدمای این تیپی عادت کردن که تلاش نکنن و اگرم یه تلاش نصفه و نیمه‌ای می‌کنن و به سرانجامی نمی‌رسه فوری بندازن گردن کسی که ازشون بالاتر و موفق‌تره؛ بله! هستن بی‌وجدان‌هایی که چشم دیدن پیشرفت بقیه رو ندارن و سنگ‌اندازی می‌کنن و همه هم باهاشون برخورد داشتیم (اولیش خود من) اما به قول قدیمیا «خواستن توانستن است» و می‌شه هر طوری که شده به مقصود رسید و باز هم دلیل نمی‌شه بگیم چون اون این کارو کرده پس...؛ اینا عادت کردن به جای این‌که دستشون رو بذارن روی زانوشون و بلند شن و کاری بکنن بگن آی داد و هوار که ایکس و ایگرگ و زد چون فلانن من بیسار شدم؛ و چه پستن افرادی که روی همین موج نابخردانه سوار میشن و برای رسیدن به منافع شخصی‌شون روی افکار این آدمای دست دوم موج‌سواری می‌کنن.

(کاش یاد بگیریم از پیشرفت هم‌دیگه ناراحت نباشیم و البته برای رسیدن به جایگاهی که مد نظرمونه با جفت پا نریم روی کتف دیگری تا مانع ارتقائش بشیم...)

(تشکرنامه: از هولدن کالفیلد دوست‌داشتنی بابت مطلب دیروزش خیلی خیلی خیلی ممنونم، بدون اغراق و تعارف میگم که لیاقت این همه تعریف رو نداشتم؛ مرسی رفیق)