پنج‌شنبه‌ای که گذشت با دوستم رفتیم طهران (تهران؟) اون دو-سه ساعتی جایی کار داشت و نمی‌شد که منم باهاش برم، طبیعتاً باید این تایم رو بی‌کار می‌موندم اما از اون‌جایی که من نمی‌تونم یه گوشه ساکن بمونم تصمیم گرفتم برم یه وری، حالا کجا بودم؟ دم در ایستگاه متروی تجریش؛ بعدش تصمیم گرفتم کدوم وری برم؟ آفرین! برای بار سوم ظرف دو سال اخیر و دفعه شونصدم طی کل عمرم، عازم کاخ سعدآباد شدم! چه جوری؟ احسنت! با پای پیاده یا به قولی خط 11 !

همین جوری آهسته و پیوسته، هدفون توی گوش، مسیر رو طی می‌کردم و از تنفس هوای استثنائاً تمیز (!) اون روز پایتخت استفاده می‌کردم و از تماشای طبیعت زیبا و ساختمونای شیک و البته ماشینای فوق خفنی که توی اون منطقه دلبری می‌کردن هم نهایت لذت رو می‌بردم؛ بعد از 15 دقیقه رسیدم دم در کاخ، دیدم بسته است! یه نگاهی به ساعتم انداختم دیدم تازه 8:45 است و یادم اومد که ساعت 9 در مجموعه باز می‌شه؛ یه سربازی، طفلکی‌تر از خودم (!) هم اون گوشه ایستاده بود و معلوم بود داره بهم فحش میده چون... چون من اولین کسی بودم که اون روز قصد مزاحمت داشتم! درکش می‌کنم با تمام وجودم! با عمق جونم! اصلاً با هر چی شما بگید!

بعد از من چند تا گروه دیگه هم اومدن و همه هم دست بر قضا دفعه اولشون بود که قصد «سعدآباد نوردی» داشتن و طبیعتاً من براشون حکم تور لیدر رو داشتم که تا موقع خروجم از مجموعه این برچسب «لیدری» روی پیشونی‌ام خورده بود!

چون دفعات قبلی («سعدآبادنامه؛ سفرنامه سعدآباد» / «من و آرش کمانگیر یه روز خوب!») همه کاخ‌ها رو یه دل سیر دیده بودم، این سری تصمیم گرفتم عمدتاً توی محوطه پاییزی و عاشقانه سعدآباد وقت بگذرونم و فقط سه تا کاخ رو ببینم؛ کاخ سفید (+موزه هنر ملل) ، کاخ سبز (رضاشاه) و کاخ شمس (موزه پوشاک) که اولی و دومی رو محض تجدید خاطره و سومی رو چون سری قبلی به خاطر تعمیرات بسته بودنش، انتخاب کردم که متأسفانه بدشانسی آوردم و کاخ سبز به دلیل تعمیرات تعطیل بود، اما کاخ سفید (ملت) و شمس رو رفتم؛

(این پا که جلوی پلکان کاخ سفید می‌بینید یه زمان شاهی رو راه می‌برده، حالا مترسک باهاش سلفی می‌گیره!)

بعد از تماشا و لذت بردن از زیبایی کاخ محمدرضا پهلوی، همین جوری مرض‌دار (!) راهی شمالی‌ترین نقطه مجموعه شدم که تهش می‌رسید به کاخ سبزِ در حال تعمیر و نهاد تشریفات ریاست جمهوری (کاخ ملکه مادر) که طبیعتاً مسیرش به کلی بسته بود؛ حالا چرا گفتم مرض‌دار؟ چون مقصد بعدی‌ام که موزه پوشاک باشه خیلی پایین‌تر بود و واقعاً دلیلی نداشت من این همه راه رو بالا برم و دوباره برگردم پایین اما خب... من مترسکم و خبری از رفتار آدمیزادی در من یافت می‌نشود!

موقع برگشت هم از راه صاف نرفتم، انداختم از وسط جنگل رفتم که بین راه رسیدم به یه تابلویی که روش نوشته بود: «منطقه نظامی، خطر تیراندازی، ورود ممنوع»! که خب همون طوری که الان از زنده بودنم می‌تونید حدس بزنید، تصمیم گرفتم از راه صاف برم تا یه موقع تیری رو نوشِ جانم نکردن!

ولگردی‌های من داخل مجموعه شوخی شوخی یه ساعتی طول کشید تا نهایتاً رسیدم به کاخ شمس (بزرگ‌ترین خواهر تنی شاه) که الان موزه پوشاک شده؛ وارد کاخ که شدم، یه لحظه حس کردم روح شمس روی صندلی نشسته و دستش رو دراز کرده که بهم دست بده! گفتم یا خود خدا! این‌که مرده بود یه زمان، چه جوری زنده شد؟! اما یه لحظه بعد که حالم جا اومد فهمیدم راهنمای موزه است و دستش رو دراز کرده که بلیتم رو چک کنه! نخند عزیز من، این از جمله تبعات «شاه‌نامه»ـنویسیه که زمین و زمان رو شبیه دربار بدون درِ پهلوی می‌بینم! برو از خدا بترس!

(اون فرش قرمزه رو به افتخار ورود من پهن کرده بودن، دستشون درد نکنه!) D:

از موزه پوشاک فقط همین قدر بگم که جای خانومای جمع به شدت خالی بود؛ من که پسرم و طبیعتاً زیاد از لباس اینا سررشته ندارم، مجذوب شده بودم، دیگه شما خانوما که جای خود دارید! عکس اینا هم زیاد گرفتم اما چون اغلب پوشاک به خاطر مدیریت بی‌خردانه بعضی آقایانی که الان زنبیل به دست و بست‌نشین و حامی عدالت شدن، متحمل تخریب زیادی شده بودن، بعد از چند سال ترمیم و بازسازی دوباره سرپا شدن که متأسفانه توی بیش‌تر عکس‌هام خیلی مصنوعی افتادن که نهایتاً به این نتیجه رسیدم که بی‌خیال عکساشون بشم که توصیه می‌کنم یا حضوراً تشریف ببرید و از نزدیک شاهد زیبایی‌شون باشید یا دنبال تصاویر باکیفیتشون توی اینترنت بگردید؛


و اما... حواشی!

  1. چون اولین نفر بودم طبیعتاً بلیت شماره 1 رو دستم دادن!
  2. ویراستاری نهایی قسمت اخیرِ «شاه‌نامه» (شاید دیگری) رو روی نیمکت مقابل کاخ سفید، زیر پای مجسمه آرش کمانگیر انجام دادم؛
  3. از دیگر تبعات «شاه‌نامه»ـنویسی می‌تونم به این اشاره کنم که موقع گشتن تو سعدآباد حس جی.کی.رولینگ رو داشتم که داره فیلم هری‌پاتر رو می‌بینه؛ با این تفاوت که اون فیلمش رو می‌دید و من داشتم وسط یه مشت تاریخ راه می‌رفتم!
  4. به نظرم اون روز بالای 30 نفر از من آدرس کاخ‌های مختلف رو پرسیدن، جالبه که نقشه هم دستشون بود اما خب ترجیح می‌دادن از نقشه سخنگو استفاده کنن!
  5. بعد از سه ماه، قرار بود مصاحبه‌ام با رادیو بلاگی‌ها وسط سعدآباد انجام بشه اما خب... نشد که بشه و هم‌چنان منتظر موقعیتی برای گفتگو هستم؛
  6. این چینی‌ها درسته مینیاتوری و کوچولو هستن اما عجیب دقیقن! چند تا توریست چینی اون‌جا بودن که از یک جاهایی عکس می‌گرفتن و به یه چیزایی دقت می‌کردن که مطمئنم خود شاه هم حواسش به اونا نبوده!
  7. سه-چهار تا پیرمرد هم بودن، از همونا که نمی‌تونی جز «چشم» چیز دیگه‌ای بهشون بگی! دیدم خیلی با غم به در و دیوارا نگاه می‌کنن که وقتی نزدیکشون شدم شنیدم زیر لب میگن «حیف... حیف...» و سر تکون میدن؛ یه لحظه اومدم بزنم به شونه‌اش بگم: پدرجان روح خود «اعلی‌حضرت» هم راضی نیست که یه روز بری علیهش انقلاب کنی و فرداش حسرت بخوری (!) اما خب حیا کردم و چیزی نگفتم؛
  8. قبلاً خیلی دوست داشتم خدمتم توی سعدآباد میفتاد اما حالا خوشحالم که سرباز سعدآباد نشدم چون قطعاً از هر چی تاریخ و موزه و کاخ بود، متنفر می‌شدم!
  9. یه چیزی بگم؟ این‌که خیلی به دوران پهلوی علاقه دارم، دلیلی بر سلطنت‌طلب بودنم نیست، من کلاً تاریخ دوست دارم ولی این برش زمانی رو بیش‌تر دوست دارم، هر حکومت دیگه‌ای هم جای پهلوی‌ها بود باز بهش علاقه داشتم، وگرنه من هم مثل همه 80 میلیون ایرانی، دموکراسی‌خواهم.
(خودم هم توقع نداشتم این قدر طولانی بشه، ببخشید دیگه!)