ترکیب یه اتحاد، یه هماهنگی، یه هدف مشترک، یه دعای دسته‌جمعی 70 میلیون بیننده و توپی که نهایتاً با چند پاس صحیح، رفت پیش پای «غزال تیز پای آسیا» که با قد 169 سانتی‌متری‌اش چنان گلی به دروازه دل یه ایران هدیه داد که هنوز خاطره‌اش بعد از 20 سال زنده است و هنوز گزارشگرش به یادش احساساتی می‌شه و اشک می‌ریزه و هنوز یه ملت، اون صحنه و این تاریخ رو یادشونه و هر سال گرامی می‌دارنش...

راستی بعد از 8 آذر 1376 ، دیگه بابت کدوم اتفاق همه ما، همه «ما»یی که الان 80 میلیون و اندی شدیم، دقیقاً همون جوری و به همون ابعاد و یک‌دل و یک‌صدا دعا کردیم و بعدش شاد شدیم؟ دوباره بابت کدوم اتفاق، همه‌مون فارغ از اختلافات و تفاوت‌ها، «جشن ملی» برگزار کردیم؟ از همه اینا گذشته، آخرین باری که اصولاً رنگ شادی عمیق و از ته دل رو دیدیم، کِی بود؟ یادمون هست؟ نه، نیست... چون نبوده تا بخواد یادمون هم بمونه.

(فردا ساعت 6 عصر با ادامه ماجراهای «شاه‌نامه» آپدیتم)