(عکس: حسین شریعت)

دوران پهلوی کورش، کبیر بود؛ سندش هم جشن‌های 2500 ساله شاهنشاهی و نطق معروف شاه که «کورش آسوده بخواب که ما بیداریم» و خیابونا و بیمارستان‌ها و غیره‌ای که به نامش زدن و حتی به شکل غیررسمی گفته می‌شه که اسم ولیعهدش (یعنی رضا پهلوی دوم) هم «کورش‌رضا» است (کورش‌رضا پهلوی) هرچند تا الان تأییدیه‌ای براش ندیدم؛

زمان انقلاب همون کورش، کثیف شد؛ هر جا لفظ «کورش کبیر» بود، «کبیر»ـش رو خط می‌زدن و جاش می‌نوشتن «کثیف»؛ هر جایی هم که به اسمش بود ظرف مدت کوتاهی تغییر اسم پیدا کرد؛ تا سال‌ها هم دیگه کسی اسم کورش روی بچه‌اش نذاشت به جز موارد خیلی استثنایی؛

چند وقتی گذشت و دوباره کورش، بزرگ شد؛ توی کتاب‌های تاریخ مدارس ازش به نیکی یاد می‌شه، دیگه کسی بهش فحش نمیده، حتی براش مراسم هم می‌گیرن و چند سال پیش هم که منشورش برای چند ماهی مهمان موزه ملی شد و خیلی هم براش تبلیغات کردن؛ اون قدری بزرگ شد که ترجمه استوانه‌اش یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخی شد و حتی یکی از پرجستجو‌ترین مقالات تاریخی توی اینترنت شد؛

چند سال پیش زمزمه‌های ساخت فیلم سینمایی‌اش با تهیه‌کنندگی مرحوم علی معلم (آخ که چقدر سخته بهش بگیم «مرحوم») و کارگردانی مسعود جعفری‌جوزانی شنیده شد تا این‌که دیشب مراسم رسمی آغاز پروژه‌اش به همراه رونمایی از کتابش و یادواره‌ای برای علی معلم، برگزار شد و در آینده احتمالاً نه‌چندان دور هم شاهد اکران فیلمش خواهیم بود.

(این سیر تغییر یا شاید هم تکامل طی تقریباً 40 سال جالبه، نه؟)