خوشبختانه امسال، سال خیلی خوبی برای سینمامون بود، دور شدن از سینمای «بدنه» و پررونق شدن فیلمای جدی (منظورم، جدی از نظر کمدی نبودن نیست، منظورم از حیث محتواست) اتفاق خیلی خوبی بود که هم به جهت تغییر ذائقه مخاطب و هم به جهت فروش خوب فیلما محل امیدواریه؛

اما «سیانور» مابین همین آثار خیلی خوب حرف تازه‌ای برای گفتن داره، فیلمی به شدت تلخ، تاریخی و سیاسی که دقیقاً به خاطر موضوع خاصش به شدت هم مردونه است و توجه ویژه کارگردان (بهروز شعیبی) برای وفاداری به اصل قصه هم قابل توجه هستش؛ البته «سیانور» درسته که اولین فیلم با درون‌مایه تاریخی (مخصوصاً تاریخ معاصر) نیست ولی راوی قسمتی از تاریخه که تا امروز زیاد راجع بهش حرفی زده نشده و حتی خیلی از افرادی که اون دوران رو درک کردن هم اطلاعات زیادی درباره‌اش ندارن، ما نسل‌های بعدِ انقلاب که جای خود داریم؛ روایت ماجراهای مربوط به مجید شریف واقفی (کسی که اسم دانشگاه «آریامهر» رو به یاد اون بعد از انقلاب به صنعتی «شریف» تغییر دادن) داستانیه که تا الان کم‌تر بهش پرداخته شده؛

توصیه می‌کنم حتماً فیلم «سیانور» رو ببینید، حتی اگه به تاریخ علاقه ندارید و حتی اگه براتون مهم نیست که کی بوده؛ اصرارم بابت اینه که خیلی از ماها حوصله خوندن کتاب تاریخ نداریم اما طبیعتاً تماشای فیلم راحت‌تره و بابت همین میگم که ببینید تا چیزای به درد بخوری دستگیرتون بشه؛ اگه هم مثل من به تاریخ علاقه دارید که بیش‌تر از یک بار ببینیدش.

(به خاطر محدودیت‌های نمایشی و سِنی شیوه قتلش به صورت کامل و همراه با جزئیات دل‌خراشش تصویر نمی‌شه ولی اصل موضوع باید درست منتقل بشه که خوب هم منتقل می‌شه)