این غیرقابل انکاره که گرد و غبار غم و یه رخوت عجیبی چند وقته فضای وبلاگامون رو گرفته و چون یه واقعیت محضه کسی هم حق نداره ناراحت بشه، اولی‌اش خودم؛ القصه رفیق جانمون تد خان به علاوه رفقاشون یه فضایی مختص شادی فراهم آوردن که دمشون گرم و امر هم فرمودن که معرفی‌اش کنیم اما هر چی فکر کردم دیدم هیچ معرفی‌ای بیش‌تر از عنوان خود وبلاگشون نمی‌تونه حق مطلب رو ادا کنه: بلاگفان!

پس بدانید و آگاه باشید که پیگیری کردنش از اوجب واجباته؛ پس هواشون رو داشته باشید که هوای دل ما رو دارن و پیشاپیش دمتون گرم؛ امیدوارم اتفاقات خوبی رو رقم بزنن و موفق باشن.

(بابت کامنتای خصوصی و عمومی و راهنمایی‌هایی که بابت موضوع پست قبلی بهم دادید فوق‌العاده ممنون و سپاسگزارم)