اعتقادات هر شخصی به خودش مربوطه، دوست داره ایامی در سال عزادار بزرگان دین باشه، اشکالی هم نداره، خیلی هم خوبه چون باعث آرامش درونی شخص می‌شه؛ اما به معنی این نیست که چون ما عزاداریم و دلمون می‌خواد به سر و سینه‌مون بزنیم، به خودمون اجازه بدیم بلندگوهامون رو به خارج از مسجد و حسینیه بیاریم و صداش رو برای همه پخش کنیم و با ساخت تکیه، ترافیک شهر رو مختل کنیم و باعث آزار مردم بشیم، شاید کسی مریض داشت یا اصلاً خودش مریض بود، یا کار واجبی داشت یا احتمالات دیگه؛ این درسته که به بهانه خدا و پیامبر و نوادگانش، بقیه بندگان خدا و پیروان همون بزرگان رو اذیت کنیم؟

همون طوری که کنسرت توی سالن محفوظ اجرا می‌شه تا صداش بیرون نره، همون طوری که توی عروسیا مراقبن صدای مراسم خارج نشه، همون طوری که توی ماشین صدای ضبط رو در حدی نگه می‌داریم که بیرون نره (در گذریم از عده‌ای بیمار) یا اصلاً از هدفون استفاده می‌کنیم که بقیه اذیت نشن، چرا نباید مراسمات عزاداری این طور باشه؟ مگه از جمله مواردی که مشمول حق‌الناس می‌شه، مزاحمت نیست؟ باور کنید خود اون حضرت هم راضی نیست که به خاطر عزاداری ایشون و خانواده‌اش، اذیتی متوجه بقیه بشه؛

اینا فقط حرفای من نیست، سال‌ها پیش یعنی 6 شهریور 1366 آیت‌الله خامنه‌ای (که اون زمان رییس جمهور بودن) فرمودن: «توصیه من به عزاداران این است که موجبات ناراحتی مردم را فراهم نکنند... بعضی‌ها سینه‌زنی می‌کنند پشت بلندگو... اگر بناست از بلندگو پخش بشود باید در بین مستمعین پخش بشود، در خیابان، پشت بام و محله که مستمعی ندارد... بیرون مجلس، ساعت‌های دیروقت شب، مردم را اذیت کردن، یک بیمار را از خواب انداختن، این با هیچ منطق اسلامی و حسینی تطبیق نمی‌کند».

(حرمت پیراهن مشکی هم موردیه که پارسال راجع بهش حرف زدیم)