نمی‌دونم این فایلی که تازگیا توی فضای مجازی منتشر شده رو شنیدید یا نه، اگه شنیدید که هیچ و اگر هم نشنیدید که حتماً بشنوید؛ فایلش رو نمی‌ذارم چون تمایلی ندارم ترویج کننده «نجاست» باشم؛ در ادامه اشاره می‌کنم که چرا از این لفظ استفاده کردم؛

در میزان خباثت آل سعود که شکی نیست، بارها طعم زخم‌شون رو چشیدیم؛ بابت حمایت از صدام، کشتار حاجی‌ها تو دهه شصت، کارشکنی در مذاکرات اتمی، دایه مجاهدین خلق (منافقین) شدنش، هتک حرمت و به کام مرگ کشوندن حاجی‌هامون تو دهه نود و... همگی کاری کردن که حسی سراسر منفی نسبت بهشون داشته باشیم اما این به معنی این نیست که ما بخواهیم برای شروع جنگ پیش‌قدم بشیم؛

هنوز جای جنگ هشت ساله با عِراق درد می‌کنه، هنوز روزی نیست که خبر شهادت یکی از جانبازان رو نشنویم، هنوز تو مناطقی که شیمیایی شدن امنیتِ سلامت وجود نداره، هنوز مناطقی هستن که مین‌روبی نشده باشن و قربانی بگیرن، هنوز یادمون نرفته که بهترین جوونای این مملکت چه جوری پرپر شدن و... تازه شروع کننده اون جنگ ما نبودیم و این همه زخم خوردیم، دیگه چه رسد به این‌که خودمون داوطلبانه جنگ رو شروع کنیم؛

یه احمقی به طبل جنگ می‌کوبه و احساسات بقیه رو تحریک می‌کنه ولی خودش میره تو سوراخ موش قایم می‌شه لطمه‌ای بهش وارد نشه و به جاش از منافع اقتصادی جنگ بهره ببره (کاسب جنگ) و جوونای مردم رو به کشتن بده؛ اون که اسیر نمی‌شه، اون که شکنجه نمی‌شه، اون که موجی نمی‌شه، اون که شیمیایی نمی‌شه، اون که یتیم نمی‌شه، اون که داغ‌دار نمی‌شه، پس براش چه فرقی داره توی جنگ کی ضرر می‌کنه؟ خودش که به هر حال سود می‌کنه!

بر می‌گردم به بند اول و کلمه «نجاست»؛ جنگ نجسه، کثیفه، بی‌خوده و حتی جهنمیه؛ مگر برای خدا و یا دفاع از کشور باشه، اما آیا این جنگ‌طلبانِ بدتر از صدام، به فکر خدا و کشورن؟ مسلماً به فکر هر چیزی هستن جز...؛ به سفارت سعودی حمله کردید و خسارتش رو مردم از بیت‌المال دادن و پرونده حادثه منا هم بدون نتیجه موند و تازه طلبکار هم شدن و روابط دیپلماتیک رو قطع کردن، پس لطف کن بیش از این با اون صدای ناهنجارت اصرار و تکرار نکن که «مکه اگر مرکز ایران شود قشنگ است»!

(یادمون نره که آگاهی دشمن باعث شکست نمی‌شه، نادانیِ خودیه که زیان بار میاره)

(ضمناً: مدال طلای تیم ملی والیبال نشسته‌مون رو تبریک میگم، دمشون گرم)