همیشه پارالمپیک برام یه حس و حال متفاوتی نسبت به المپیک داشته، تا حدی که اگه بگم جذابیتش برام بیش‌تر بوده اغراق نکردم؛ چون به خاطر محدودیت‌هایی که برای «جسم» (و نه روح) ورزشکار وجود داره ارزش مقام و مدالی که توی پارالمپیک کسب می‌شه خیلی بالاتر از مقام و مدال مشابهش توی المپیکه؛ همیشه هم که خداروشکر ورزشکارامون گل کاشتن و دست مریزاد داشتن؛ این دوره هم که طی دو روز اولش یک طلا و یک نقره به ترتیب توسط ساره جوانمردی (تپانچه بادی ده متر) و سامان پاکباز (پرتاب چکش) کسب شد که دمشون گرم و خدا قوت بهشون میگیم؛ سرکار خانم زهرا نعمتی هم که تا الان حسابی تاریخ‌ساز بودن و ایشالا که طلای خوش‌رنگ پارالمپیک رو هم به جمع افتخارات خودشون و کشورمون اضافه می‌کنن.

(خیلی بی‌انصافیه که پارالمپیک کم‌تر مورد توجه رسانه‌هاست، بیش‌تر هوای ورزشکارامون رو داشته باشیم و باور کنیم که نه‌تنها این عزیزان چیزی کم ندارن بلکه اراده‌ای دارن که هزار تا امثال ما هم نداریمش)