در شرایطی که از وزارت فرهنگ فقط یه اسم مونده و در عمل دستگاه‌های کاملاً بی‌ارتباط با هنر به همراه شعبان بی‌مخ‌های ورژن جدید تعیین کنندگی دارن و از اون‌جایی که همیشه اولین قربانی موسیقیه، شرایط برای برگزاری کنسرت به جز تهران و موارد اسثنایی طوری سخت شده که خیلی رُک اعلام رسمی کنن مجوز اجرا به هیچ عنوان صادر نمی‌شه خیلی بهتره چون حداقل تکلیف مردم و هنرمند روشن می‌شه به جای یک بام و چند هوای فعلی که اداره ارشاد مجوز میده و بلیت فروخته می‌شه ولی در نهایت کسی که بهش ربطی نداره، همه چی رو می‌ریزه به هم تا برای همگان یادآوری بشه که: این‌جا ایران است! وطنم پاره تنم...
از طرفی به خاطر دانلود غیرقانونی و کپی، فروش آلبوم سود خاصی نداره، پس تنها راه امرار معاش هنرمند برگزاری کنسرته، یعنی برنامه‌ای که به طور میانگین برای 100 نفر اشتغال‌زایی می‌کنه و ضمناً برای تقویت روحیه مردم هم مفیده؛ اما وقتی یه عده چون خودشون خوششون نمیاد پس بقیه هم نباید خوششون بیاد (!) به ناچار به تکنولوژی پناه آورده می‌شه و کنسرت آنلاین، ابتکاریه برای برون رفت از این معضل؛ ولی...
...ولی کنسرت آنلاین به شکلی که الان پیاده شده فرق خاصی با این‌که هنرمند با دوربین موبایل از خودش فیلم بگیره و آپلود کنه نداره؛ به هیچ عنوان حال و هوای کنسرت به مخاطب منتقل نمی‌شه، یه نفر بلیت آنلاین تهیه می‌کنه اما ده نفر دور یه سیستم می‌شینن و تماشا می‌کنن، وسط تماشای برنامه تلفن زنگ می‌خوره، غذای روی گاز سر میره، حجم اینترنت تموم می‌شه و... از همه اینا گذشته همین که تماشاگر و هنرمند زیر یه سقف نیستن و هم‌نفس نمیشن و مخاطب صدای موزیسین مورد علاقه‌اش رو از نزدیک‌ترین فاصله نمی‌شنوه و صدای تشویق هواداران گوش اعضای گروه رو نوازش نمی‌کنه و امثالهم، اصلاً این دیگه چه لذتی داره؟ بعید نیست دو روز دیگه همینم فیلتر بشه!
هر چقدر هم بابت برگزار شدنش مطمئن باشی و با لباس راحت بشینی و حتی ارزون‌تر هم تموم بشه، باز اسم این کنسرت نیست، اسمش فاتحه خوندن برای کنسرته، یعنی اعلام مرگ تنها راه بی‌واسطه شنیدن موسیقی، با کیفیت اصلی، با تصویر و با عشق... .
(کاش این حرفا تأثیری هم داشت... نداره)