چقدر زود یادمون رفت و چقدر زود یادمون رفت و چقدر زود یادمون رفت... همون روزی رو که بعد از بیست و چند سال، قبل از این‌که سیاهی شب رو درک کنه و قرص قمر رو ببینه، خوابید و دیگه هم بیدار نشد... همون روزی که صدای گریه‌ها و ناله‌هامون گوش فلک رو کر کرد اما... راستی باز چند نسل باید بگذره تا بالاخره یادمون بیفته که یه روزی، یه جایی، یه انسانی، رفت؟

(ما از کِی این قدر بی‌معرفت شدیم؟)