یه دوستی داریم (با این توضیح که ظاهرش شدیداً غلط اندازه اما فوق‌العاده دوست گلیه) وقتی هیجانی می‌شه تکیه کلامش از حرفای همیشگی‌اش به «به امام زمان» تغییر می‌کنه؛ طوری با احساس و از اعماق وجودش این «به امام زمان» رو تلفظ می‌کنه که در حین گفتن لپاش سرخ می‌شه و چشماش برق می‌زنه که کسی ندونه فکر می‌کنه خود حضرت(عج) همین الان کنارش ایستاده و دوستمون داره به ایشون اشاره می‌کنه تا بیش‌تر حق مطلب حرفش ادا بشه!

(این روز عید برای همه‌تون آرزوی دل خوش و قبولی عباداتتون رو دارم، ضمناً التماس دعا...)