توی عرف ما این شکلی جا افتاده که رویاپردازی خوب نیست و اینا اما من خودم به شخصه چون معتقد به اصل «به هر چی فکر کنی همون می‌شه» هستم، خیلی رویاپردازی می‌کنم و بدون این‌که خودم متوجهش باشم اون رویام رنگ حقیقت به خودش گرفته؛ جل‌الخالق! به عنوان یه برادر کوچیک‌تر پیشنهاد می‌کنم فقط یکی از آرزوهاتونو بهش پر و بال بدین تا تبدیل به رویا بشه و روی اون رویاتون تمرکز کنید، شاید... شد! خدا رو چه دیدی؟

(مازیار فلاحی یه جا میگه: تا دل خسته نفس به نفس شه، تو بیا واقعی شو خود رویا...)