الیوم جاریه که 14 فوریة المبارک سنه 2016 میلادی همی باشندی که به افتخار جناب «والنتاین» (علیه الرحمه) جشن گرفتندی و نیز پنجمین یوم از ایام اسفند الشب العید خورشیدی که «اسفندگان» یا «سپندارمذگان» می‌نامندش و کلیه این عناوین به پاس عشق، خلق گشتندی، بهانه‌ای بیش نبوده تا یاد همایونی‌مان بماند که قدری نیز مهربانی پیشه کنیم و به آن عزیزی که جان مبارک‌مان برایش در می‌رود، قلمبه‌وار محبتی در طبق اخلاص گذاشته و به صرف «شوکول» و خرس سرخ، گرداگرد هم حالش را ببریم؛

مترسک الممالک ابن مترسک الملوک ابن مترسک الوثوق ابن مترسک الدولة ابن مترسک السلطنة ابن مترسک اول که خداوند جان و خداوند جای از اون راضی باد، چنین امر نمودندی: در پی مناسبت نباشید، هر روز قدر هم دانسته و هر روز عاشقانه دور یکدیگر بگردید لیکن حواس‌تان باشد که سرتان گیج می‌نرود و گاهی نیز کادویی به رسم یادگار، تقدیم نمایید اما زیاده‌روی ننمایید که هدیه‌دان‌تان و هدیه‌دان‌شان به فنای عُظمی می‌رود.

(فرمودیم تمام کلاغان و زاغان و گنجشکان و کفتران، در آسمان به شکل قلب درآمده و قلوب ملت که قربان‌شان گردیم، را شاد گردانند)

(اضافات: «ببری خان» را که خاطر مبارک‌تان هست؟ بالاخره ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم داده و توانستیم از ایشان فتوغرافی نماییم)