این «استیج» (ورژن جدید «آکادمی موسیقی گوگوش») و برنامه‌های مشابهش حداقل برای ما ایرانیا صرفاً جنبه سرگرمی داره ولاغیر؛ استعدادیابی و پرورش همون استعداد و ایجاد سکوی پرتاب برای پروازش در یک حالت کلی خیلی خوبه و در کشورای دیگه نمونه‌های موفق زیاد داشته و عدد قابل توجهی از خواننده‌های معروفشون از همین فضاها در اومدن و به جامعه معرفی شدن اما طی این همه سال که انواع و اقسام شوی این چنینی در داخل و خارج ایران برگزار شده به جز چند مورد که از تعداد انگشتان دست فراتر نمیره و همونا هم فوق‌العاده کم‌کارن، چه ثمره دیگه‌ای داشته؟

من اصلاً مخالف این دست کارا نیستم و اتفاقاً معتقدم پخش این برنامه‌ها برای افرادی که سرمایه کافی یا قدرت جذب سرمایه‌گذار برای شروع کار هنری رو ندارن، یه استارت خیلی خوب و مناسبیه اما به شرطی که از روی اصول باشه؛ فرقی هم نداره از کدوم شبکه یا داخل خاک چه کشوری داره این اتفاق میفته بلکه مهم نَفْس کاره که اگه درست اجرا بشه، نتیجه میده؛ تماشاش محض سرگرمی خوبه اما «فعلاً» نباید حسابی غیر از این روی «استیج» و امثالش باز کرد.

(این «استیج» که تازه شروع شده پس نمی‌شه قضاوتش کرد ولی حس می‌کنم هنوز چند سالی کار داریم تا به اون نقطه مطلوبش برسیم)