یه رسم نانوشته‌ای خودم برای خودم دارم که هر صد تا مطلبی که گذشت یه پست ویژه بنویسم؛ اون سری که ازتون تشکر کردم و این دفعه می‌خوام یه خورده سر به سرتون بذارم یا شوخی کنم یا حالا هر چی که اسمش رو می‌ذارید!

اولندش باور بفرمایید، به جان مترسک دارم جدی میگم، این سیستم «بیان» خیلی باشعوره! برای دنبال کردن من توی پنل وبلاگاتون نیازی نیست مثل سرویسای قرون وسطایی (!) آدرس من رو تغییر بدید و بعدش دنبالش کنید، همین جوری صاف و ساده و بی‌ریا «http://1matarsak.com» رو تایپ و یا کپی-پیست کنید، خودش می‌فهمه مزرعه من خودیه و خود به خود دنبالش می‌کنه؛ ایناها:

دومندش بعضی دوستان خیلی قندعسلن! کامنت خصوصی که گذاشته، بنا به گفته خودش کاربر بیانه و منو هم دنبال کرده و لینکم هم کرده و دعوتم می‌کنه بهش سر بزنم، اما آدرسش رو نذاشته! دوست خوبم، قربون اون ماوس و کیبورد بلورینت بشم! حتی سلیمان نبی(ع) هم باشم (که نیستم) و با پرنده و چرنده و خزنده و درنده و خورنده و نخورنده (!) و غیره در ارتباط باشم (که نیستم)، بازم نمی‌تونم بفهمم حضرتعالی کدوم عزیزی؟ حالا باز اگه یه جوری دنبالم می‌کردی که ببینمت باز یه چیزی اما وقتی «مخفی» هم دنبالم می‌کنی، خدا وکیلی هیچ رقمه راه نداره پیدات کنم! منت سر من بذار و یه جوری خودتو به چشمم بیار؛

سومندش از جمله تفریحات سالمی که دارم، چک کردن قسمت «هرزنامه» نظراته و واقعاً لذت می‌برم که می‌بینم هنوز یه عده از دوران پارینه‌سنگی باقی موندن و کامنت تبلیغاتی می‌فرستن که «وب زیبایی داری به منم سر بزن»! خدا خیرتون بده، اسباب خنده و شادی ما رو به خوبی فراهم می‌کنید!

چهارمندش تقصیر من نیست، حتی تقصیر «بیان» هم نیست، بلکه همه چی زیر سر این «تکنولوژی» بی‌صاحبه (!) که توی همه چیز پیشرفت کرده جز دو چیز: باتری و امنیت! دوستانی که عضو «بیان» هستین، برای حفظ امنیت خودتون، توی وبلاگایی مثل این‌جا، مشخصاتتون موقع کامنت گذاشتن متأسفانه به صورت اتوماتیک وارد نمی‌شه و باید زحمت بکشید روی اون دکمه «وارد شوید» بالای جعبه نوشتن نظر، کلیک کنید تا مثل بقیه وبلاگا تمام اطلاعتتون عین بچه آدمیزاد (!) بیاد روی صفحه؛ می‌دونم چهره خوشایندی نداره که هر سری مجبورید روی اون کلیک کنید اما فقط کافیه یه بار تایم بگیرید تا ببینید سرعت لود شدن مجدد صفحه نسبت به تایپ دستی سریع‌تره؛ بارها گفتم، دو جای وبلاگ (که هر دو قسمتش هم توی چشمه) لینک راهنماش رو قرار دادم اما بازم خیلی از عزیزان این کارو نمی‌کنن؛ حداقل اگه آدرساتون رو درست وارد می‌کردید حرفی نبود اما مشکل این‌جاست که اکثراً یا وارد نمی‌کنید یا اشتباه وارد می‌کنید (که وقتی روی آدرستون کلیک می‌شه به ناکجاآباد هدایت می‌شه) یا از همه اینا بدتر آدرس وبلاگ قبلی‌تون رو می‌زنید که آدم با پیغام خداحافظی‌تون مواجه می‌شه هول می‌کنه! اینم راهنمای تصویری برای تکمیل توضیحات:

پنجمندش این‌که عباراتی خوشمزه‌تر از «مونولوگ» و «دیالوگ» و «نوستالژی» و «تکنولوژی» و «She» پیدا نکردم که خاص و ساده باشن؛ می‌تونستم «خودگویه»/«متکلم وحده» و «گفتگو» و «خاطره» و «فناوری» و «اون» بذارم، اما خب هیچ کدوم حق مطلب رو ادا نمی‌کردن؛ انگلیسی بودن این کلمات و عبارات مشابهشون کاملاً اتفاقی بوده و غرض و مرضی توش نبوده؛ قابل توجه دوستانی که از بیماری «توهم توطئه» رنج می‌برن! باورش سخته اما از این دست حرفا کم نشنیدم؛

شیشمندش دم همه‌تون گرم! حتی یک بار هم ناامیدم نکردید؛ هر موقع دستمو جلوتون دراز کردم نفسم رو نشکستید و کمک و راهنماییم کردید؛ توی روزای تلخ و شیرین و هموار و ناهموار همراهم بودید، دلم به بودنتون خوشه و اگه فقط یک دلیل برای عاشق وبلاگ‌نویسی بودن، نیاز داشته باشم همین شماهایید؛ همین شماهایید که تفاوت عمده «وبلاگستان» با شبکه‌های دوزاری اجتماعی (!) هستید؛ عزیزان نادیده خودم، شماهایی که تک‌تکتون جای برادر و خواهرم هستید، مخلص همه‌تونم، دوستتون دارم این هوا!

(پیشاپیش هم آغاز سال 2016 رو به همه مسیحیان عزیزمون هر جای دنیا که هستن، تبریک میگم)