(از راست: چرچیل، روزولت و استالین؛ سفارت شوروی در تهران)

باور بفرمایید من با عوامل سازنده سریال «معمای شاه» هیچ مشکلی ندارم اما خودشون هی یه کاری می‌کنن که من هی یه چیزی بگم!

ماجرای قسمت دیشب این مجموعه درباره «کنفرانس تهران» بود که موثرترین گردهمایی سران متفقین (بریتانیا و آمریکا و شوروی) در اوج جنگ دوم جهانی بود و در اون سرنوشت جنگ و نحوه برخورد با عاملانش رو مشخص کردن و قرار شد که بعد از تموم شدن جنگ، «سازمان ملل متحد» جایگزین «جامعه ملل» بشه؛ حجم اهمیت این کنفرانس به حدی زیاده که چندین دهه بعد از اتمام اون ماجراها و مرگ تمامی افرادی که بخشی از اون حادثه تاریخی بودن، هر از چند وقتی یه سری از اسناد و تصاویرش از حالت محرمانه خارج و منتشر می‌شه؛ برای ما ایرانیا هم از اهمیت دوچندانی برخورداره چون در پایتخت کشور ما برگزار شده و اسم تهران ما رو یدک می‌کشه و در حقیقت «ما» بخش جدایی‌ناپذیری از مهم‌ترین اتفاق قرن بیستم هستیم؛ در میزان حساسیت این قضیه فقط همین تصویر بالا گویای همه چیزه؛ اگه با دقت نگاه کنید سه نفرشون روی سه صندلی متفاوت نشستن، در حالی که در عُرف دیپلماتیک باید تا حد امکان جایگاه نشستن افراد (مخصوصاً در سطح سران) مشابه هم‌دیگه باشه اما به خاطر فوری-فوتی تشکیل شدنش و تب بالای مباحث، درگیر این تشریفات نشدن؛ در مورد حواشی کنفرانس و اتفاقاتش حرفی نمی‌زنم چون بحث من الان یه چیز دیگه است، یعنی سریال عریض و طویل «معمای شاه»!

از سازندگان این کار یه سوال ساده دارم: یعنی پرداختن به «کنفرانس تهران» و ارائه توضیحی به جهت قانع کردن بیننده این‌قدر کم یا شاید بی‌اهمیت بود که باید زیر دست و پای داستان علیرضا پهلوی و دوست دخترش، تأثیرپذیری شاه از «ارنست»، تحلیل مردم کوچه و بازار از مرگ رضاشاه، قهر کردن اهالی تئاتر با صحنه و البته سر زدن محمود وزیری (شخصیتی که وجود خارجی نداشته) برای بار هزارم به کافه لهستانیا، گم و گور بشه؟ طبیعتاً انتظار نمایش ساعت به ساعت کل جریانات کنفرانس رو هم نداشتیم اما به جای نمایش تصویر مضحکی از سران متفقین (مثل تأکید زیاد بر سیگار کشیدن چرچیل و حواله کردن دودش تو صورت شاه) و به حاشیه فرستادن «اصل» ماجرا، حداقل می‌شد تصویری ارائه کرد که بیننده برنامه توجیه بشه و در جریان درجه بالای اهمیت قصه قرار بگیره؛ هوم؟

(تا الان فقط آهنگ تیتراژ این سریال بوده که به دلم نشسته و ولاغیر...)