این چند وقته که هی بین مهمون و میزبان سوییچ می‌کردیم (و علت آپدیت نبودنم همین بود) یه چیزی خیلی آزارم می‌داد و اونم سر در گریبان... نه یعنی منظورم «سر در گوشی» بودن همه بود؛ الان که قربونش برم همه جا و همه وقت اینترنت (اعم از حلزونی و ذغالی و معمولی و پرسرعت؛ همگی هم «لنگرنشان») وجود داره، چه ایرادی داره اون چند ساعتی که مهمونیم یا حتی میزبانیم، جای خیره شدن به صفحه مانیتورای خوش‌رنگ و درخشان‌مون و تایپ کردن مسیج و تماشای عکسا و ویدئوهای دوزاری، با «انسان»ـی که کنارشیم معاشرت کنیم؟

(یه زمان می‌گفتن توی جمع در گوش کسی حرف زدن زشته، این سر در گوشی بودنم عملاً همونه، زشت نیست؟)