سال 2013 (1392) که اپل سیستم نام‌گذاری تبلتاش رو از شماره‌ای به «ایر Air» تغییر داد همه پیش‌بینی می‌کردن که دیر یا زود یه مدل «پرو Pro» هم معرفی بشه که بالاخره 18 شهریور امسال این اتفاق افتاد و در سه مدل 32 گیگ و 128 گیگ و 128 گیگ 4G (سیم‌کارت‌خور) به ترتیب با قیمت 799 و 949 و 1079 دلار در سه رنگ خاکستری و نقره‌ای و طلایی با سایز 12.9 اینچ معرفی شد که خب از تنوع مدلی و قیمت عجیب و غریبش می‌گذریم؛ اینم مقایسه ابعاد «آی‌پد پرو» با «آی‌پد ایر2» و «آی‌پد مینی4»:

(از راست: «آی‌پرو» 12.9 اینچی، «آی‌پد ایر2» 9.7 اینچی و «آی‌پد مینی4» 7.9 اینچی)

اصل و اساس تفکری که پشت ساخت اولین «آی‌پد» و تبلت‌های مشابه شرکتای دیگه قرار داشت و مرحوم استیو جابز هم بهش تأکید زیادی داشت یه دستگاهی بود مابین موبایل و نوت‌بوک که یه تصویر بزرگ با عمر باتری، ضخامت و وزن مطلوب با سیستم‌عاملی سبک (که سریع بوت بشه و بیاد بالا) و البته قیمت مناسب برای انجام دادن وظایفی سنگین‌تر از قدرت موبایل و کم‌تر از نوت‌بوک که عمدتاً هم مصرف کننده محتوا و تا حدودی تولید کننده محتوا باشه؛ مدتی که گذشت مایکروسافت تصمیم گرفت خلاف جهت بقیه حرکت کنه و «ویندوز» رو بهینه کنه در قالب تبلتی که کار نوت‌بوک رو می‌کنه، تحویل مردم بده که اسمشم گذاشت «سرفیس» و وقتی به موفقیت رسید اصلی‌ترین رقیبش یعنی اپل هم به فکر ارائه همچین محصولی افتاد اما به سبک خودش انجامش داد به این صورت که جای سیستم‌عامل دسکتاپش (مک OSX) همون «iOS» رو دست‌کاری ژنتیکی (!) کرد و همراه با یه قلم که خودشون بهش میگن «مداد اپل Apple Pencil» و کیبورد اکسترنال که وقتی بسته است نقش کاور رو هم ایفا می‌کنه، معرفی شد منتها برچسب قیمتی فوق‌العاده بالاشون این پیغام رو به مخاطب میده که اینا صرفاً «آپشن» هستن و اگه مصرف زیادی برات ندارن با انگشتان مبارکت زحمتشو بکش (!) و از این حیث دقیقاً نقطه مقابل «سرفیس» قرار می‌گیره که اولاً قلمش رو مجانی و در کنار خود تبلت ارائه می‌کنن و ثانیاً کیبوردش به مراتب کامل‌تر و حرفه‌ای‌تره و ضمناً تجربه‌ای بسیار نزدیک به کیبورد نوت‌بوک رو منتقل می‌کنه و خیلی هم مانور تبلیغاتی روی جفت‌شون میده؛ از طرفی «سرفیس» یه دونه پورت استاندارد USB هم داره که خب «آی‌پد پرو» از داشتنش محرومه، هر چند شایعاتی منتشر شده که قراره اپل یه مبدل برای استفاده از USB براش ارائه کنه اما خب هنوز که خبری ازش نشده، پس سر «هیچی» حسابه! که تازه همون مبدل هم معرفی بشه باز راحتی و سرعت عمل پورت رو نداره و نهایتاً ضعف به حساب میاد؛

(مداد اپل Apple Pencil)

(اسمارت کیبورد آی‌پد پرو)

خودم به شخصه طرفدار این محصول نیستم و در این‌که اپل طی چند سال اخیر از پرچم‌دار خلاقیت به مرغ مقلد تبدیل شده هم شکی نیست اما این دلیل نمی‌شه که «آی‌پد پرو» لزوماً «چیز» بدی باشه! این تبلت قدرتی که ارائه می‌کنه بدون اغراق در حد یه نوت‌بوک قرار می‌گیره و امکانات نرم‌افزاری «iOS» به خوبی روی مانیتور 12.9 اینچیش خودنمایی می‌کنه و اسپیکرهای فوق‌العاده‌ای در چهار گوشه‌اش تعبیه شده؛ از همه اینا گذشته ضخامت و وزن کم و حاشیه باریک دورش، نوید یه دستگاه همراه با قابلیت حمل و نقل خوب رو میده که وقتی غنای برنامه‌های تخصصیش به حد مطلوب رسید، برای مصارف حرفه‌ای‌تر (مثل شرکتا و سازمانا و هنرمندان) که به یه وسیله سبک و سریع برای انجام کارای نسبتاً سنگین‌شون نیاز دارن، می‌تونه مفید باشه و حتی در اون حالت اکیداً هم به اهلش توصیه می‌کنم اما برای کسی مثل من که انتظار انجام وظایف آن چنانی نداره، بعید می‌دونم به درد بخور باشه.

(خیلی وقت بود یه مطلب «تکنولوژی» این تیپی ننوشته بودم، دلم تنگ شده بود!)