یه نصیحت برادرانه که نمی‌شه گفت چون در اون حد نیستم اما یه نصیحت مترسکانه که دیگه می‌تونم بکنم، مگه نه؟ خواهشاً اگه دل کسی رو شکوندید و طرف رفت و با عزت و التماس بالاخره راضیش کردید که برگرده، الان دیگه اذیتش نکنید و روی اعصابش نرید که فقط برای دفعه اول سختش بود بره چون دلایل بیش‌تری برای موندن (به جای رفتن) داشت اما الان دیگه اگه ناراحتش کنید تلاشی برای بهبودش نمی‌کنه و اتفاقاً خیلی هم راحت‌تر می‌ذاره و میره و خواهش و تمنای خودتون و اطرافیان‌تون که هیچ، حتی خود خدا هم واسطه بشه دیگه فایده‌ای نداره و اون رفته که دیگه رفته باشه و پشت سرشم نگاه نمی‌کنه و گوش و چشم‌شم رسماً کر و کور مادرزاد می‌شن و نه می‌شنوه و نه می‌بینه؛ اگر یه بار برگشته یعنی هنوز یه تیکه از دلش پیش شما باقی مونده اما دفعه دوم دیگه دلی براش نمونده تا بخواد تیکه‌ای هم براش مونده باشه یا نه...

(هشتگ واقعی و جدی)