۱۴ مطلب در شهریور ۱۳۹۶ ثبت شده است

یه دنیا لبخند

پنج‌شنبه‌ای که گذشت، جشن عقد دوستم بود، اونم دوستی که برام اندازه برادر عزیزه (قدیمی‌ترها اگه یادشون باشه زمانی که بلاگفا بودم اولین پست سبک قجری‌ام، شرح ماوقع شبی بود که با همین رفیقم رستوران رفته بودیم) و طی این سال‌ها شاهد سختی کشیدن‌هاش و غصه خوردناش و هی شکستن و هی دوباره ایستادنش بودم؛ این قدر تلفنی و حضوری پیشم درددل کرده و این قدر پیشم اشک ریخته و اشکاش رو پاک کردم و این قدر ناراحتی‌اش رو _ به خواست خودم _ توی مشتش خلاصه کرده و حواله بازوم کرده... که حسابش از دستم در رفته؛

حالا موضوع صحبتم اصلاً خود دوستم نیست، بلکه اون شب مهمونی و بعضی اتفاقاتش و بعضی افراد حاضر در اون مراسمه؛ از لحظه عقد براتون شروع کنم که بعد از «بله» گرفتن از عروس (بله درست متوجه شدید، مجلس به خاطر خودی بودن مهمونا، مختلط طوری بود) نوبت به رفیق ما رسید که وقتی عاقد گفت «آیا بنده وکیلم؟» یکی از دوستامون (که عروسی خودش همین یه ماه و خرده‌ای پیش بود) گفت «داماد رفته مقاله بنویسه» (!) که خیلی قشنگ همون اول کاری یخ جمع شکست؛ موقع کادو دادن هم که شد، مادر دوستمون ما رو این جوری معرفی کرد: برادرای داماد! که خب هرچند رفیقمون یه برادری داره که شاه نداره (!) اما خب لطف مامانش، حس جذابی بود؛

بعد از این ماجراها چشمم به مسئول نور باغ افتاد، تاریک بود درست نتونستم تشخیص بدم، رفتم جلوتر دیدم بله، هم‌خدمتی‌مه! از این دست آشناها هم تا دلتون بخواد دیدم؛ از هم‌کلاسیای قدیم بگیر تا حتی معلم دبیرستانم (که حالا استاد دانشگاه آزاد شده) و مدیر مدرسه ابتدایی‌ام و... که بابت دیدن هر کدوم کلی ذوق می‌کردم و البته غافلگیر هم می‌شدم اما...

اما... وسط حرفای روشنفکرانه با دبیر سابقم بودم که یه لحظه حس کردم یه چهره آشنایی جلومه، معمولاً عادت ندارم برگردم روی چهره افراد فوکوس کنم ولی چون یک درصد احتمال دادم که شاید خودش باشه، سرم رو بالا آوردم، دیدم بله، خودِ جنسه! و اما واکنش من [با صدای بلند و چشمایی که از ذوق زدگی برق می‌زنن، بخونید] : عه! استاد! استادم هم از اون لبخندای خاص‌اش تحویلم داد و بعد از سلام علیک، من رو به همسرش معرفی کرد [لازمه بگم شوهر استادم یکی از تنظیم کننده‌های مطرح ایرانه که با اسامی بزرگی مثل علیرضا قربانی همکاری داره] که من هم چون ایشون رو می‌شناختم و پیگیر آثارش بودم بعد از دست دادن گفتم: بله ارادت داریم خدمتشون؛

تمام مراسم فقط زل زده بودم به رفیقم، مثل این دختربچه‌ها که تا عروس می‌بینن بهش خیره می‌مونن؛ اما محو خوش‌تیپی‌اش نشده بودم بلکه محو شادی‌اش شده بودم، کِیف می‌کردم از دیدن خوشحالی‌اش، حظ می‌کردم از برق نگاهش، ذوق‌مرگ می‌شدم با لبخندش... وقتی هم که متوجه شدم بغض کرده اما خودش رو کنترل می‌کنه که اشکش نیاد (دیگه من بهتر از هر کسی در جریان تغییر حالات صورتشم) اون لحظه بود که بغض خودم ترکید و اشک شوق، تمام صورتم رو خیس کرد...

آخرای مراسم بود که رفتم وسط و محکم بغلش کردم، زیر گوشش گفتم «طوری امشب برات خوشحالم که اگه عقد خودم بود این طوری خوشحال نبودم» و اونم گفت «تو رفاقت رو در حقم تموم کردی، یه دونه‌ای مترسک، یه دونه‌ای» و بعد از بوسیدن لُپش که بوی افترشیو ادکلنی می‌داد، خداحافظی کردیم و شبی که اصلاً راه نداشت بهتر از این رقم بخوره، با بدرقه پدر و مادرش تموم شد؛ شبی که دلم نمی‌خواست هیچ وقت تموم بشه و کاش می‌شد تک تک لحظاتش رو منجمد کرد تا هر وقت هواش رو کردم، دوباره بهش برگردم... امیدوارم همیشه مثل اون شب لبخند روی لب جفتشون بمونه.

(یه بنده خدایی می‌گفت موقع ازدواج رفیقاش نمی‌دونه که باید خوشحال باشه یا ناراحت ولی من در مورد این یکی تکلیفم روشن بود) ^_^

مترسک
دوشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۶ ۳۰ نظر

قر تو خواب!

و با قسمتی دیگر از مجموعه مستندهای راز بقا... نه یعنی چیزه... منظورم... یعنی خاطرات سربازی، اونم دوران آموزشی در خدمتتونم!

یه رفیقی ما داشتیم، ته‌صدای خوبی داشت و انصافاً هم خوب می‌خوند، استاد تقلید صدا هم بود؛ یه شب برامون داشت آواز می‌خوند، اون آهنگ اندی که میگه «بلا ای بلا دختر مردم» رو می‌خوند، عین خود اندی هم می‌خوند که اگه چشماتو می‌بستی فکر می‌کردی لایو این کانسرتشی (!) در این حد؛

خلاصه من تو همون وضعیت خوابم برد، توی خواب دیدم که عروسی دوستمه (کدوم دوستم؟ همون!) و این آهنگ رو پلی کردن و همه در حال تخلیه قرهای گیر کرده در کمریم! صبح موقع بیدارباش طبیعتاً همه در حال غُر زدن بودن ولی من داشتم می‌خندیدم! که دوستامون وقتی می‌گفتن «چرا می‌خند؟ ساقی‌ات چی بهت داده؟» (!) می‌گفتم «طوریم نیست، از سکانس قبلی جا مونده»! :))

(ایشالا همیشه تو خواب، قر بدید و صبح با خنده بیدار بشید!) ;)

مترسک
يكشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۶ ۱۷ نظر

قورمه امانی

دوره آموزشی کرمانشاه که بودیم، روزای دوشنبه نهار قورمه سبزی داشتیم؛ با این توضیح که هفته اول یه تیکه گوشت اندازه ساعد من توی خورشت انداخته بودن ولی هفته به هفته اون گوشته کم و کم‌تر می‌شد؛ بعد هر وعده هم نوبت یه نفر بود غذا رو بکشه (چرخشی بود) که آخرین دوشنبه یا به عبارتی آخرین وعده قورمه سبزی، نوبت من بود که بکشم؛ یکی-دو روز بود گوشت نخورده بودم، واقعاً بدنم احتیاج داشت؛

غذای بچه‌ها رو کشیدم، آخرین ظرف برای خودم بود، یه دفعه دیدم عه، گوووووشت! با خباثت کامل طوری کشیدمش که کسی نبیندش! نشستم پای کار، گوشت رو تیکه کردم، قاشق رو پر کردم، چشمم رو بستم و با ولع کامل بردم داخل دهانم... اولین گاز رو که زدم... چشمتون روز بد نبینه... لیمو امانی بود :|

در دم که اشتهام کور شد، تا شب هم خوردنی می‌دیدم یا حتی حرف خوراکی می‌شد، جیغ می‌زدم! شبش هم یادمه شام پوره سیب زمینی داشتیم، اندازه انگشت کوچیک دستم خوردم، چون باید دارو می‌خوردم و نمی‌شد شکم خالی باشم؛ فردا صبحش هم صبحونه رو با بی‌میلی کامل خوردم؛ خدا اون حال من رو نصیب گرگ بیابون نکنه، نصیب ما که کرد!

(جداً نمی‌دونم چی شد سر صبح یاد این خاطره افتادم!) D:

مترسک
پنجشنبه ۲۳ شهریور ۱۳۹۶ ۴۰ نظر

تولد دوباره آی‌فون

از سال 2010 یعنی آخرین باری که یه محصول کاملاً جدید (آی‌پد) توسط استیو جابز روی صحنه معرفی شد تا همین چند ساعت پیش، دیگه هیچ وقت اپل برام اون اپل سابق نشده بود اما امشب... بعد از 7 سال واقعاً حس کردم استیو روی صحنه داره قدم بر می‌داره و معرفی محصول می‌کنه و آخر کنفرانس هم با یه «One more thing» هیجان زده‌مون می‌کنه؛ دمِ تیم کوک و همه همکارانش... جوش!

واقعاً چیزی ندارم بگم جز این‌که هدایتتون کنم سمت لینکای زیر تا خودتون در جریان قرار بگیرید:

(با هزار مصیبت و دست و پا شکسته و وسط جاده، بالاخره مهم‌ترین کنفرانس 7 سال اخیر اپل رو هم دیدم و کل خستگی روزم برطرف شد) ^_^
مترسک
چهارشنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۶ ۱۵ نظر

iShans

از سال 2011 (1390 شمسی) تمام کنفرانسای معرفی محصول (چه سخت‌افزار و چه نرم‌افزار) اپل رو زنده دنبال کردم، به عبارتی می‌شه از رویداد معرفی آی‌فون 4S به بعد؛ هر سال هم 2-3 تا کنفرانس بوده که همه‌شون رو دیدم، پس طبیعتاً قرار نیست کنفرانس ندیده از دنیا برم، ایشالا! اما... امسال که دهمین سالگرد معرفی آی‌فون توسط استیو جابز (علیه الرحمه) هستش و یحتمل آی‌فون (هایِ) امسال، حرفای تازه‌ای برای گفتن داشته باشه/باشن، برام یه جذابیت متفاوتی داشت، دوست داشتم لحظه به لحظه‌اش رو ببینم چون قطعاً برگی از تاریخه، همون طوری که وقتی سال 2007 استیو روی صحنه اومد و اون جمله تاریخی رو گفت: «آی‌پادی با صفحه بزرگ‌تر و لمسی، یک تلفن انقلابی و وسیله‌ای نوین در عرصه ارتباطات اینترنتی... گرفتید؟ این‌ها سه دستگاه جدا از هم نیستند... ما اسمش رو گذاشتیم آی‌فون»! و برگی از تاریخ شد؛

ولی... دقیقاً روز سه‌شنبه 21 شهریور، قراره یه اردوی رودسر ببرنمون و طبیعتاً پذیرایی از مهمونا هم با ما سربازاست؛ البته یک روزه است و شبش بر می‌گردیم و کنفرانس به وقت ایران ساعت 9:30 شبه اما خب... فقط یک درصد این شانس وجود داره که تا قبل از اون برگردیم خونه... امکان مرخصی گرفتن وجود نداره وگرنه حتماً می‌گرفتم؛ تماشای تکرارِ کنفرانس هم مثل خوردن چلوکباب سرد با دوغ گرمه، اصلاً پایین نمیره!

(اینم شانس منه دیگه) :/

مترسک
شنبه ۱۸ شهریور ۱۳۹۶ ۲۴ نظر
مطالب اخیر